Është ndarë nga jeta në moshën 73-vjeçare arkitekti i njohur ulqinak, Selim Resulbegoviq — një emër që do të mbetet përherë i gdhendur në shpirtin dhe pamjen e Ulqinit. Ai ishte ndër arkitektët e parë të shkolluar, duke përfunduar studimet në Universitetin e Sarajevës, dhe që nga ajo kohë, ia kushtoi jetën ndërtimit, jo vetëm të objekteve, por të identitetit urban dhe kulturor të qytetit.

Pas tërmetit të vitit 1979, në një nga momentet më të vështira për Ulqinin, ai mori mbi vete një përgjegjësi të madhe — të udhëhiqte rindërtimin e qytetit. Me vizionin, dijen dhe dashurinë për vendlindjen, ai ndihmoi që Ulqini të ringrihej, duke i dhënë formë të re, por duke ruajtur shpirtin e tij.Në çdo ndërtesë, në çdo hapësirë urbane, në çdo zgjidhje arkitektonike që mban vulën e tij, jeton një pjesë e tij. Kontributi i tij shtrihet përtej kufijve të Ulqinit, në Mal të Zi dhe më gjerë, duke lënë pas një trashëgimi që flet vetë. Ai nuk ishte vetëm arkitekt i ndërtesave, por edhe i njerëzve. Në studiot e tij u rritën breza të tërë arkitektësh të rinj, të cilët ai i mbështeti me zemër të hapur, duke ndarë dijen dhe përvojën pa kursim.Dashuria e tij për arkitekturën e çoi edhe në Napoli të Italisë — një qytet që ai e çmonte thellësisht, duke gjetur aty frymëzim dhe duke lënë edhe atje gjurmë të punës së tij. Selimi ishte gjithashtu i angazhuar në jetën publike dhe politike, duke shërbyer si nënkryetar i komunës, gjithmonë me synimin për t’i dhënë më të mirën qytetit që e donte aq shumë. Ai ishte njeri që i gëzohej së bukurës, që e donte artin në të gjitha format e tij, dhe që dinte të shihte shpirtin edhe në detajet më të vogla.

Sot, Ulqini humb një nga bijtë e tij më të përkushtuar. Por vepra dhe kujtimi i tij do të jetojnë gjatë — në gurë, në hapësira, në kujtimet e njerëzve dhe në brezat që ai frymëzoi.

Sepse arkitektura është arti që flet… edhe atëherë kur pushojnë këngët dhe legjendat. Dhe vepra e Selim Resulbegoviqit do të vazhdojë të flasë për të, përgjithmonë.